Εχτές κλείσαμε δύο χρόνια από την πρώτη φορά που πατήσαμε το πόδι μας στην αποικία του Φλοίσβου.

Ο τελευταίος χρόνος ήταν ένας χρόνος δύσκολος, ένας χρόνος με πολύ αγωνία, τρέξιμο και στεναχώρια.Πολλές οι απώλειες, προσωπικά για τον καθέναν μας αλλά και συλλογικά, μιας και πολλά από τα αγαπημένα μας γατιά βρέθηκαν νεκρά ή, ακόμα χειρότερα, χάθηκαν και δεν τα ξαναείδαμε ποτέ. Ο χοντροπόδαρος μας, ο καλτσάκιας μας, η ψιλέγκω μας, η μικρή αδερφή της Χουανίτας, και κάποια άλλα που δεν είχαμε προλάβει να «βαφτίσουμε».

Ο χρόνος είχε και πολλές νοσηλείες, γεγονός που μας εξόντωσε οικονομικά, γιατί ήταν έξοδα που δεν μπορούσαμε να υπολογίσουμε. Γατούλα που βρέθηκε σε κακό χάλι, δυστυχώς δεν άντεξε και πέταξε μακρυά μας. Η αγελαδίτσα μας εγχειρίστηκε για κάποιες κοίλες που είχε, γατούλης βρέθηκε χτυπημένος από αυτοκίνητο και χειρουργήθηκε(δυστυχώς κι αυτός έφυγε μακριά μας), γατούλα βρέθηκε δαγκωμένη από σκύλο σε χάλια κατάσταση και έκανε ένα πολύ δύσκολο χειρουργείο(ευτυχώς μέχρι στιγμής πάει πολύ καλά), ο κεφάλας μας πέρασε κι αυτός μια εβδομάδα στο κτηνιατρείο(του αφαιρέθηκαν κάποια δόντια και πήρε αντιβίωση), όπως και η Τζούλια μας που πήγε με 41 πυρετό.

Πολλές φορές σκεφτήκαμε να τα παρατήσουμε, σκεφτήκαμε ότι τελικά δεν προσφέρουμε τίποτα σε αυτά τα ζώα, σκεφτήκαμε πως ότι κάνουμε είναι μια τρύπα στο νερό.
Κάθε φορά όμως που κοιτάζουμε στα μάτια αυτά τα γατιά που τόσο έχουμε αγαπήσει, κάθε φορά που βλέπουμε φωτογραφίες από γατάκια που έχουν υιοθετηθεί και ζουν χαρούμενα σε ένα ασφαλές μέρος, κάθε φορά που χαϊδεύουμε κάποιες από τις γάτες που μας εμπιστεύονται, όλες οι αυτές οι σκέψεις εξατμίζονται, γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψουμε ποτέ τα μωρά μας, τα γατιά που αισθανόμαστε σαν δικά μας, τα φλοισβόγατα μας.

Τα αποτελέσματα αυτού του χρόνου είναι περίπου 150 στειρώσεις και 40 υιοθεσίες. Οι περισσότερες στειρώσεις είναι από άλλες αποικίες, μιας και προς το παρόν ο Φλοίσβος είναι υπό έλεγχο, με 2 μόνο θηλυκά που παλεύουμε να πιάσουμε. Αυτή τη στιγμή φιλοξενούμε περίπου 15 γατάκια και το θέμα της φιλοξενίας είναι κάτι που μας πονάει, μιας και οι δυνατότητες μας είναι πολύ περιορισμένες, γι’ αυτό και χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα μπορούν να παραχωρήσουν ένα δωμάτιο του σπιτιού τους για φιλοξενία, πράξη με την οποία θα σώσουν ένα ζώο από τον δρόμο, δηλαδή από βέβαιο θάνατο.